Jon Bluming is geboren op 6 februari 1933 in Amsterdam - Oost en groeide daarna op vanaf zijn 4de jaar in de zeer arme volksbuurt bekend als "de pijp" Het gezin verhuisde in 1936 naar de rand van de Pijp, oud - zuid genoemd waar voornamelijk Joodse mensen woonde. Op zijn zevende jaar zag hij (mei 1940) aan de Berlage brug in Amsterdam het Duitse leger binnen komen na de luchtaanval gezien te hebben op Schiphol. Hij zag hoe Joodse medeburgers op de Amstelkade drie hoog uit het raam werden gegooid in 1943, omdat ze geen trap konden lopen en ook hoe al zijn Joodse school vriendjes en buren weggehaald werden waarvan er precies één van terug kwam na de oorlog, Harrie v.d. Kar.
In 1944 tijdens de zogenaamde genaamde honger winter, heeft hij al bedelend langs de betere buurten voorkomen dat zijn moeder en grootouders van de honger omkwamen en werd tijdens deze periode een zeer bekwame dief die al jong leerde voor zichzelf te zorgen. Mei 1945 zag hij wederom bij de Berlage brug de eerste Engelsen en Canadezen binnenkomen en was de oorlog over en ging hij zelf naar een herstelkamp want hij was ernstig ondervoed. Op 13 jarige leeftijd ging hij boksen bij de bekende boksschool aan de Joden houttuinen van de boksleraar Cosman. Hier kreeg hij zijn eerste gebroken neus.
 
Op 17 jarige leeftijd melde hij zich aan bij het van Heutz regiment als oorlogsvrijwilliger na het uitbreken van de oorlog in Korea om daar het communisme te bestrijden die net als de nazi’s waren zei men in die tijd. Van november 1950 tot augustus 1951 was hij soldaat bij het NDVN dat was toegevoegd aan de Amerikaanse tweede divisie 38ste regiment. Tijdens de omsingeling in Hoengsong (Wonju) en de strijd om heuvel 325 (waar drie Mil Willems ordes zijn verdiend) raakte hij gewond door een burpgun en schoten in zijn rechter boven dijbeen en ging naar Tokyo voor 6 weken (13 febr 1951).
 
Tijdens zijn verblijf in het annex hospitaal in Tokyo zag hij voor het eerst Judo tijdens een rondtour van het leger door Tokyo waar ook de oude Kodokan hoek van Suidobashi gezocht werd en een demonstratie werd gegeven door een oudere heel kleine lichte man met een rode band om, het was de beroemde Mifune 10 Dan, die jaren later zijn hoofdleraar zou worden aan de nieuwe Kodokan. De tweede maal raakte hij gewond bij de strijd om Inje waar nu de Noord - Koreanen en Chinezen ingesloten zaten. Handgranaat scherfjes in zijn linker enkel (eind mei 1951). Wederom 6 weken in de MASH. Na een verblijf van enkele maanden in Nederland ging hij terug naar Korea omdat de oorlog leek afgelopen en ze bezettingstroepen nodig hadden.
 
Aan boord op weg naar Korea brak de oorlog weer in alle hevigheid uit. Hij voelde zich vreselijk genaaid. Augustus 1952 was hij wederom aan het front bij de ijzeren driehoek en namen als old baldy, alligator ridge en outpost Erie en Arsenal gingen de geschiedenis boeken in. 11 oktober 1952 haalde hij onder vuur zijn vriend Hans Crebas eruit vanaf de outpost Arsenal toen deze als scout mee ging tijdens een aanval van de Rangers op de Chinezen heuvel. De Rangers liepen in een enorme hinderlaag en vochten uren om er uit te komen. Arsenal lag op 200 meter van de Chinese stellingen af. Bluming bedacht zich geen minuut en riep naar LT. Bos dat hij naar beneden ging om Hans eruit te halen, pakte zijn karabijn, enkele handgranaten en zijn 45 pistool en rende naar beneden de vallei in. Toen hij Hans gevonden had was deze al bezig zwaar gewonden te helpen een snelle BEARHUG en overzicht van de situatie en beidde zijn die nacht bezig geweest gewonden te helpen en nog steeds onder een barrage van vuur zoals mortieren, artillerie en snelvuur wapens. Beidde werden de dag daarop buitengewoon bevorderd. Bluming maakte nog mee dat zijn groep op de laatste dag van de oorlog in een hinderlaag liep waardoor voor de tweede maal van zijn peloton 8 man sneuvelde en de rest gewond raakte. De eerste maal was 1950 – 1951 2de pel B co. Bluming zijn tijd zat er op de dag daarvoor en mocht der halve niet mee, wat een beschermengel. Terug in Nederland weigerde hij beroepsmilitair te worden en ging terug naar het burger bestaan. Jaren later zou er gerechtigheid komen. Tijdens een seminar in Seattle USA las een van de Budoka zijn boek en de episode 11 oktotober 1952 Arsenal en de Rangers. Kregg Jorgenson was Sgt. in Vietnam en 8 maal gedecoreerd voor dapperheid.
 
De eerste Nederlandse kampioenschappen waren Hotel Krasnapolsky Amsterdam in 1965. De eerste Interland was in Den Haag tegen de Karateka van Steve Arneil London en werd door Nederland gewonnen. 1967 Bluming heeft Geesink via aangetekende brief oa. van dagblad “ het Parool ” zeven maal uitgedaagd doch kreeg nul op zijn adres. De laatste keer was met Mies Open het Dorp waarna Bluming zich verder ging toe leggen op het maken van kampioenen en leraren. Hij was door Mas Oyama inmiddels aangewezen als Europees vertegenwoordiger van de Kyokushin Kai Kan Honbu en gaf door heel Europa les en gaf advies met de oprichting van de vele Dojo’ s. In 1965 gaf de Nederlandse Sport Federatie te verstaan dat als de bestaande Judo organisaties niet samen gingen werken in 1 organisatie, niemand geld of subsidie zou krijgen van de nieuw opgerichte federatie. Zo kwam mede door de terugkeer van Bluming de nieuwe Judobond tot stand en werd hij tevens aangewezen als coach. Ontevreden met de gang van zaken en de vele vreemde zakken vullende figuren nam hij na een half jaar ontslag en ging verder met zijn Budokai Dojo, die in middels naar alle wedstrijden, zowel team en individueel gingen winnen in Judo en Karate. 15 januari 1965 werd Bluming 6th Dan van de Kyokushin Honbu wat wederom een recordtijd was en in het toen nog redelijk kleine Karate wereldje een storm van vragen opriep. Oyama maakte daar snel een einde aan door $100.000 uit te loven voor diegene die wilde vechten met Bluming en hem zou verslaan. Doodse stilte in het wereldje. In 1966 nodigde Mas Oyama hem weer uit naar Japan te komen en zond zijn Shihandai Kenji Kurosaki naar Nederland om daar les te geven die een jaar lang in Nederland bleef. Bluming liet Oyama zijn idee van All Round Karate zien (voorloper van FREE FIGHT) namelijk een derde Karate (nu ook met Thai Boksen) bij contact een derde worpen en daarna grondwerk, dus armklemmen, beenklemmen en verwurgingen. Dat in een vaatje gieten zodat er goede wedstrijden uit komen en als protectie een soort masker waar je dan echt op kan beuken. Bluming ging maart 1966 terug naar het oude honk, deze keer de nieuwe Dojo in Ikebukuro. Hij ging tevens weer naar de Dojo van Shimizu en Kuroda en werd daar 4th Dan in Iai Jitsu en Bo jitsu en 2de Dan in Kendo aan de Daigo Kidotai,  de politie opleiding school. Augustus 1966 brak hij een nekwervel en was uitgeschakeld. Dat was tijdens een grondwerk gevecht met Jimmy Stewart een geweldige judoka uit Canada. Het politie hospitaal vertelde hem direct terug te gaan naar Holland want zij konden niets doen. Het duurde drie maanden voor dat het weer redelijk ging. Tijdens zijn rumoerige training periode heeft hij heel veel botten gebroken als mede andere blessures opgelopen, wat nu een rol gaat spelen bij het ouder worden, hij is nu 71. Eind 1960 werd hij coach van het Belgische Karateteam. De pers in Nederland vond dat heel vreemd en daardoor kreeg hij het verzoek om coach te worden van het Nederlandse team en deed dat tot de wereld kampioenschappen in Parijs. Twee jaar later kwam hij tot de ontdekking dat het niets had te maken met Karate en zelfverdediging het was een spelletje net als schieten, maar je mag de roos niet raken.
 
Zijn fenomenale gave op Budogebied kwam wel heel erg sterk tot uitdrukking in zijn meteoriet achtige opkomst aan de Japanse Kyokushin Karate hemel waar hij in 1959 begon te trainen onder Mas Oyama zelf. Alles en iedereen moest wijken voor het Bluming geweld en al snel was er in heel Japan niemand meer die met de Nederlandse reus met de katachtig snelle bewegingen wilde vechten. Hij was de beste en meest bekende buitenlandse leerling van de stichter van het Kyokushin Karate, Mas Oyama. Maar hoewel deze Martial Arts gigant zich de laatste jaren minder op het Budo toneel heeft vertoond, hield hij wel een waakzaam oog op het geen zich in het woelige Kyokushin wereldje afspeelde. De oprichter van de N.K.A. had in het begin van de jaren '70 de leiding van zijn organisatie overgedragen aan zijn leerlingen en zich daarna bijna geheel uit het organisatorische veld teruggetrokken. Het enige waar hij zich nog geheel in kon vinden was zijn Budokai, zijn sportschool, op zich al een soort mini organisatie. Ontevreden met de ontwikkeling van het Kyokushin Karate stichtte Jon Bluming in 1980 de Kyokushin Budo Kai organisatie. Kyokushin Budo Kai bestond vanaf dat moment uit 2 richtingen, n.l. het traditionele Kyokushin Karate en het All Round Fighting, een mengeling van Kyokushin Karate, Ju Jitsu en Judo. Een All Round Fighting system, dat zeer realistisch en effectief is. Kaicho Bluming bewees met deze stijl nog eens dat hij een voorvechter is van het realistische Kyokushin Karate met de nodige kamp geest. Op 4 september 1994 was het een van de meest emotionele dagen in het leven van Jon Bluming toen hij een fax uit Tokio ontving van zijn oude " Sensei " Kenji Kurosaki. Kurosaki en vijf grote vechtsportorganisaties, hadden gezamenlijk besloten om Jon Bluming de graad toe te kennen van de toen net overleden Mas Oyama. Dat betekent dus dat er in de hele wereld slechts twee mensen zijn met een 10e Dan in het Kyokushin Karate; namelijk Kenji Kurosaki en Jon Bluming. In 2003 hebben enkele leraren uit de Kyokushin het initiatief weer opgepakt om de Kyokushin Budo Kai nieuw leven in te blazen door onderling samen te werken en tal van activiteiten te organiseren zoals weekenden, seminars, trainingen en wedstrijden. Zij hebben zich verenigd in de stichting Kyokushin Budo Kai waarvan Kaicho Bluming ere voorzitter is.